“Yoksun ya,sabahı sabah ediyoruz yine birlikte
Hâlâ ölümüne sevdalılar sana,
Gözlerinden yakamoz toplamayı özleyen
Marmara’nın o küçük yelkovan kuşları.”
Gittiğin günden sonra
bir ben kaldım bu limanda
bir de, ateş böcekleri sol yanımda
Bitkin pervaneler misali,
kendime dönüp duruyorum
sessiz bir ayin edasıyla,
yokluğuna kuruyorum zamanı
Yan komşum bir berduş
…”İçer misin kardeş “ diyor her gece
uzanırken o soğuk, boyasız banka
elinde bir şişe Marmara şarabı
“İçmiyorum,
dudaklarından sonra hiçbir tada alışamadım”
Sızıyor, bitince rutin şarkısı
derin uykuya dalarken,
kesiliyor mırıldanmaları
Artık kadrolu oldu,
öğrendim Cemil’miş adı
yanık Cemil,
hoş, niye anlatıyorsam sana bunları..
Mütemadiyen tek başıma giydiriyorum
kız kulesi’nin o eşsiz gelinliğini,
maviyle danslarını izliyorum her gece,
öyle karşılıyorum ilk ışıkları
Çöpçüler de alıştı artık
martılardan sonra geliyorlar ekseri,
toplamak için can kırıklarımı
“Hoş, neden anlatıyorsam bunları sana,
şimdi İstanbul’da yağmur zamanı”
İlker PAMUKÇU
Nisan/09 İstanbul.
---Gittin / Oysa ben dudaklarında ölmeye dünden meyilliydim.***
|
